چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد چرا نگاههايت انقدر غمگين

است ؟ چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟ اما افسوس ... هيچ كس

نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره . اري با تو هستم ..

با تويي كه از كنارم گذشتي... و حتي يك بار هم نپرسيدي چرا چشم

هايت هميشه باراني است